Mutacja JAK-2 w funkcji M2 w zaburzeniach mieloproliferacyjnych ad 6

Panel B pokazuje liczbę kopii JAK2 wśród 33 pacjentów z 9 .lOH, 12 zdrowych kontrolnych i 3 archiwalne próbki guza od pacjentów z monosomią 9. Panel C pokazuje rodzicielskie pochodzenie utraconego chromosomu u dwóch pacjentów z 9 .lOH. W jednym (Pacjent 50) utracono chromosom matczyny 9p, podczas gdy w drugim (Pacjent 116) brakowało chromosomu ojcowskiego 9p. Dane uzyskane przez reakcję łańcuchową polimerazy w czasie rzeczywistym porównującą obfitość JAK2 i genu pojedynczej kopii na chromosomie 13 są pokazane (CT). 9pLOH w zaburzeniach mieloproliferacyjnych może wynikać z delecji części telomerowych chromosomu 9p lub rekombinacji mitotycznej między chromatydami homologicznych chromosomów 9 p (Figura 3A). W przypadku delecji spodziewamy się znaleźć tylko jedną kopię DNA dla usuniętego regionu, natomiast w przypadku rekombinacji mitotycznej należy oczekiwać dwóch kopii (rysunek 3A). Aby ocenić te możliwości, wykorzystano ilościową reakcję PCR w celu określenia liczby kopii JAK2 oraz, jako kontrolę, liczby kopii pojedynczego egzemplarza genu na chromosomie 13. Z 33 pacjentów z 9 .lOH wszyscy mieli dwie kopie chromosomu 9p (Figura 3B). Ten wynik przemawia przeciwko delecji jako przyczynie 9pLOH i sprawia, że mitotyczna rekombinacja jest najbardziej prawdopodobnym mechanizmem. Przeanalizowaliśmy również chromosomy rodzicielskie dwóch pacjentów z 9 .lOH. W jednym (Pacjent 50) utracono matczyny chromosom 9p, podczas gdy w drugim (Pacjent 116) brakowało ojcowskiego chromosomu 9p (ryc. 3C). Tak więc można utracić chromosom matczyny lub ojcowski 9p, co sugeruje, że odcisk genomu nie bierze udziału w ekspansji komórek za pomocą 9 .lOH.
Zaletą proliferacyjną i przeżywalnością jest V617F
Figura 4. Figura 4. Funkcjonalne efekty mutacji JAK2 V617F w stabilnie transfekowanych mysich komórkach BaF3 interleukin-3-zależnych. Panel A pokazuje proliferację komórek BaF3 transfekowanych mutantem JAK JAK V617F, JAK2 typu dzikiego lub pustym wektorem bez interleukiny-3 (stężenie 0) i wzrost stężenia interleukiny-3, jak oznaczane za pomocą testu soli tetrazolowej (XTT). Pokazano średnią (. SD) wyników potrójnych (w niektórych przypadkach paski błędów są ukryte za symbolami). Zwiększona gęstość optyczna (OD) barwnika XTT odpowiada zwiększonej liczbie komórek. Panel B pokazuje przeżycie stabilnie transfekowanych komórek BaF3 w nieobecności interleukiny-3. Procent żywotnych komórek określono przez wykluczenie barwnika trypanowego z komórek. Pokazano średnią (. SD) wyników potrójnych. Panel C pokazuje stabilnie transfekowane komórki BaF3 utrzymywane pod nieobecność interleukiny-3 przez 10 dni. Komórki BaF3 transfekowane JAK2 V617F są żywe, podczas gdy prawie wszystkie komórki transfekowane JAK2 lub pustym wektorem typu dzikiego są martwe. Panel D pokazuje aktywację JAK2 i STAT5 w odpowiedzi na interleukinę-3. Komórki BaF3 transfekowane pustym wektorem (V), JAK2 (W) typu dzikiego lub zmutowany JAK2 V617F (M) inkubowano przez 12 godzin bez interleukiny-3, ale z 10 procentami surowicy płodowej i następnie stymulowano do 15 minut ze wzrastającymi stężeniami interleukiny-3, jak wskazano
[więcej w: pelagra choroba, mięsień zębaty, medline odzież medyczna ]
[hasła pokrewne: kwas paraaminobenzoesowy, kwas aminobenzoesowy, diastazy w moczu ]