Miopatia mitochondrialna spowodowana długotrwałą terapią zydowudyną ad

Każdy pacjent wyraził pisemną zgodę na biopsję mięśnia. Wszyscy pacjenci mieli bliższe osłabienie mięśni, bóle mięśni, dwu- do sześciokrotne zwiększenie poziomu kinazy kreatynowej w surowicy (mierzone reakcją enzymatyczną) oraz dowody zmian miopatycznych w elektromiogramie, wszystkie o stopniowym początku, zgodnie z wcześniejszym opisem. 2 3 4 Siedemnastu mężczyzn było homoseksualistami, a (pacjent 11) miał ostrą białaczkę limfoblastyczną i poddano ją wielokrotnym transfuzjom krwi; nikt nie nadużywał narkotyków. Jedna z kobiet (Pacjentka 1) była osobą nadużywającą narkotyków, a druga (pacjentka 8) otrzymała wiele transfuzji. Miopatia została oceniona jako łagodna, jeśli pacjent cierpiał tylko na ból mięśni i minimalne osłabienie mięśni, umiarkowana siła mięśni proksymalnych została oceniona na 4 +/5 w skali Medical Research Council (MRC) (skala mieści się w zakresie od 0 do 5, przy czym 5 oznacza normalną wytrzymałość 21, ale pacjent był w stanie chodzić samodzielnie i ciężki, jeśli siła w niektórych proksymalnych grupach mięśni oceniono na 3 + / 5 do 4/5 w skali MRC, a pacjent miał wyniszczenie mięśni i potrzebował pomocy przy chodzeniu lub wykonywaniu codzienne zajęcia. Próbki z biopsji mięśnia były świeżo zamrożone w izopentanie, który został schłodzony do -70 ° C i poddany obróbce w celu barwienia zmodyfikowanym barwnikiem Gomori-trichromu.22 Próbki od wszystkich nieleczonych pacjentów i od 13 z 15 pacjentów leczonych zydowudyną przetworzony do mikroskopii elektronowej. U 15 pacjentów leczonych zydowudyną, leczenie miopatii prowadzono przez przerwanie zydowudyny, podawanie prednizonu lub niesteroidowego leku przeciwzapalnego lub obu. Dwaj pacjenci (pacjenci 10 i 12) mieli drugą biopsję cztery i dwa miesiące po zaprzestaniu zydowudyny. Pięciu pacjentów, u których wystąpiła miopatia, niezwiązana z leczeniem zydowudyną (tabela 1), następnie otrzymywało prednizon, zydowudynę lub niesteroidowy lek przeciwzapalny.
Próbki z biopsji mięśnia zostały zakodowane i zbadane na ślepo i niezależnie przez dwóch z nas. Tę procedurę zastosowano w celu uniknięcia błędu w korelacji zmian w cytoarchitekturze włókna mięśniowego i liczby komórek śródmięśniowych z odpowiedzią na leczenie, jak opisano poniżej. Chociaż nie było istotnej zmienności między dwoma obserwatorami, liczba komórek użytych w analizach była oparta na średniej z dwóch odczytów.
Przetworzyliśmy również wszystkie próbki mięśniowo-biopsyjne do badań immunocytochemicznych, w których wykorzystaliśmy baterię przeciwciał monoklonalnych, które identyfikują markery powierzchniowe na infiltrujących limfocytach. Barwienie immunocytochemiczne zidentyfikowało komórki reagujące z przeciwciałami przeciwko CD4 (komórki pomocnicze), CD8 (supresorowo-cytotoksyczne komórki T), CD11c, CD11b i CD14 (makrofagi), HLA-A, -B i -C (antygen MHC-1) oraz HLA-DR (antygen głównego kompleksu zgodności tkankowej klasy II [MHC-II]) .23 Preparaty przetwarzano w celu barwienia za pomocą jedno- lub podwójnie znakowanej techniki avidin-biotyna-immunoperoksydazy lub fosfatazy alkalicznej i barwiono kontrastowo 1% hematoksyliną, jak opisano wcześniej.24 Ponieważ populacja komórek składała się głównie z komórek CD8 + i makrofagów, 23 z kilkoma komórkami CD4 +, zliczono tylko komórki CD8 + i makrofagi na odcinkach seryjnych o grubości 4 .m
[przypisy: hi kwas, schizofrenia u dzieci, kwas paraaminobenzoesowy ]