Kontrolowana próba Iwermektyny i dietylokarbamazyny w komórkach limfatycznych Filariasis ad 6

Ta obserwacja sugeruje, że toksyczność leku nie była bezpośrednią przyczyną efektów ubocznych, ale raczej zasadniczą determinantą była reakcja zapalna gospodarza na umierające mikrofilarie (niezależnie od mechanizmów9, 14 15 16). Biorąc pod uwagę skuteczność ivermectin jako mikrofilaricydu (w tym badaniu i we wcześniejszych badaniach6 7 8), ogólne podobieństwo klinicznych odpowiedzi na ivermectin i dietylokarbazynę w niniejszym badaniu, ogromna potencjalna korzyść w postaci pojedynczej doustnej dawki ivermectin podawanie do stosowania w programach kontrolnych na dużą skalę oraz rozległe bezpieczeństwo stosowania tego leku (ponad 300 000 osób leczonych do tej pory w programach kontroli onchocerciasis w Afryce i Ameryce Łacińskiej17), teraz wydaje się, że ivermectin jest gotowy na szersze testy określić jego akceptowalność w populacjach dotkniętych przez W. bancrofti i rozwiązać takie praktyczne problemy, jak optymalny odstęp między dawkami dla maksymalnego efektu terapeutycznego. W rzeczywistości tylko kwestia, czy mikrofilmy W. bancrofti w różnych częściach świata są jednakowo podatne na iwermektynę, musi zostać rozwiązana przed rozpoczęciem takich prób.
Poprzedni proces na Tahiti7 (i mniej kompletne obserwacje w Senegalu6) wskazał, że dawka .100 .g iwermektyny na kilogram była bardziej skuteczna niż jedna z 50 .g na kilogram w zmniejszaniu poziomu mikrofilarii i nie towarzyszyły jej częstsze działania niepożądane . Nasze własne badania w południowych Indiach wykazały jednak równie wyraźnie, że dawki od 20 do 25 .g ivermectin na kilogram były tak samo skuteczne jak te do 200 .g na kilogram w zmniejszaniu stopnia mikrofilarii i, co ważne, były powiązane z znacznie mniej skutków ubocznych8 lub tendencja do mniejszej liczby działań niepożądanych (w niniejszym badaniu) niż w przypadku większych dawek. Powody zaobserwowanych różnic w skuteczności i skutkach ubocznych ivermectin w różnych obszarach, w których W. bancrofti jest endemiczny, są obecnie badane w serii prób określających dawkę (koordynowanych przez Program badań nad chorobami tropikalnymi na świecie Organizacja Zdrowia) na obszarach Ameryki Południowej, Karaibów, Afryki, Azji i Pacyfiku, na których endemiczny jest filarioza bancroftowa i brugijska.
Oprócz pytania o najlepszą dawkę, istnieją inne ważne nierozwiązane problemy dotyczące ivermectin i filariozy limfatycznej. Musimy się dowiedzieć, czy iwermektyna jest skuteczna w stosunku do dorosłego (jak również mikrofilarowego) stadium pasożyta, ponieważ taka wiedza będzie miała duży wpływ na sposób stosowania tego leku. W onchocertera, na przykład, ponieważ ivermectin nie wykazuje aktywności przeciwko dorosłemu stadu pasożyta, musi być podawany wielokrotnie co 6-12 miesięcy. Głównym celem takiego leczenia jest zmniejszenie poziomu mikrofilarii, a tym samym przerwanie transmisji i zmniejszenie patologii związanej z mikrofilarią. Jeśli przyjmie się podobną strategię dla filariozy bancroftowej, obecne wyniki 6 7 8 sugerują, że pojedyncze dawki iwermektyny mogą być powtarzane co trzy do sześciu miesięcy, aby osiągnąć podobne zmniejszenie liczby mikrofilarii. Ponadto iwermektyna może być skuteczna w zabijaniu stadiów larwalnych L3 i L4 pasożyta limfatycznego (tak jak w przypadku dereniaka psa, Dirofilaria immitis, ale nie u gatunków onchocerca16), a zatem może mieć potencjał jako środek profilaktyczny przeciwko limfatycznej filarialnej infekcja.
Chociaż zajmie to trochę czasu, aby rozwiązać te pytania, wyniki naszych obecnych badań, bezpośrednie porównanie iwermektyny i dietylokarbazezyny w filariozy limfatycznej, stanowią ważną zachętę, pokazując, że pojedyncza niska dawka iwermektyny podawana doustnie dobrze się porównuje ze standardową 12-dniową. przebieg dietylokarbazezyny
[hasła pokrewne: kwas paraaminobenzoesowy, kwas aminobenzoesowy, pelagra choroba ]