Kontrolowana próba Iwermektyny i dietylokarbamazyny w komórkach limfatycznych Filariasis ad 5

Wszyscy trzej mieli normalne ciśnienie krwi w spoczynku i byli bezobjawowi, chyba że wymagali od nich wstania; ich ciśnienie krwi powróciło do normy w ciągu 24 godzin bez specjalnego leczenia, innego niż odpoczynek w łóżku. Ryc. 2. Rycina 2. Wyniki gorączki po leczeniu jako funkcja liczby mikrofilarii we krwi przed leczeniem Iwermektyną (panel z lewej strony) lub dietylokarbamazeiną (panel z prawej strony). Związek ten był statystycznie istotny dla pacjentów przyjmujących dietylokarbazę (kwadraty; P <0,01) oraz dla osób przyjmujących dawkę 6 mg iwermektyny (pełne kółka; P <0,05). Podobną tendencję zaobserwowano u pacjentów leczonych mniejszą dawką iwermektyny (1 mg, otwarte kółka). Wynik gorączki wyraża się w arbitralnych jednostkach, jak zdefiniowano poprzednio.8
Podobnie jak w poprzednio opisanym otwartym badaniu 8, wyniki niepożądane u pacjentów po leczeniu większą dawką iwermektyny korelowały istotnie (P <0,01) z ich poziomami mikrofilieryny przed leczeniem. Podobnie, w odniesieniu do gorączki, najbardziej obiektywnie mierzalnej reakcji niepożądanej, istniały istotne korelacje z liczbą mikrofilarii we krwi przed leczeniem zarówno dla osób przyjmujących iwermektynę, jak iu osób otrzymujących dietylokarbamazę (ryc. 2).
Dyskusja
Wcześniejsze próby otwarte wskazywały, że pojedyncza doustna dawka ivermectin była dobrym, ale nie doskonałym leczeniem dla filariozy bancroftowej. [7] 8 To spowodowało szybki klirens mikrofilarii z krwi, ale niektóre mikrofilariaje powróciły po trzech do sześciu miesięcy po leczeniu i przejściowe skutki uboczne opracowany po podaniu leku. Z drugiej strony nawrót mikrofilarii jest powszechny po 12-dniowym cyklu dietylokarbazezyny, standardowego leku do leczenia filariozy limfatycznej. Ponadto ostre działania niepożądane produkowane przez dietylokarbazę zmniejszają stopień przestrzegania zalecanego 12-dniowego leczenia i są odpowiedzialne za częstą niewydolność programów kontrolnych opartych na chemioterapii.
Aby porównać względne zalety tych dwóch leków w leczeniu filariozy bancroftowej, przeprowadziliśmy podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie, w którym zastosowano optymalny schemat dietylokarbazaminy (6 mg na kilogram dziennie przez 12 dni, 5 poprzedzone 3 mg na kilogram na dzień w celu zminimalizowania skutków ubocznych) testowano przeciwko pojedynczym doustnym dawkom iwermektyny, mg (średnia [. SE] dawka, 21,3 . 0,7 .g na kilogram) lub 6 mg (średnia dawka, 126,2 . 3,7 ug na kilogram) . Obserwacja trwała sześć miesięcy, czyli okres, w którym nowe infekcje nie powinny być odpowiedzialne za dodatkowe mikrofilarie we krwi.
Wyniki tego porównania były jasne. Ivermectin usuwał mikrofilarie z krwi szybciej niż diethylcarbamazine. Zasadniczo było to równoważne diethylcarbamazine w jego zdolności do utrzymania tego efektu przez okres do trzech miesięcy po leczeniu, ale przez sześć miesięcy nie utrzymywało tego spadku, jak również dietylokarbazezyny. Ponadto dawka mg okazała się tak samo skuteczna jak dawka 6 mg.
Te dwa leki powodowały zasadniczo identyczne efekty uboczne, zarówno jakościowe, jak i ilościowe. Jak opisano poprzednio w przypadku dietylokarbamazoliny 9 11 12 13 i wyższej dawki iwermektyny, 8 występowanie i ciężkość tych działań niepożądanych ogólnie korelowały z liczbą mikrofilarii we krwi przed leczeniem.
[patrz też: kwas aminobenzoesowy, pelagra choroba, schizofrenia u dzieci ]