Czy ubogi kosztuje więcej Multihospital Badanie statusu społeczno-ekonomicznego pacjentów i wykorzystania zasobów szpitalnych ad 9

Można to ocenić na podstawie danych abstrakcyjnych uzyskanych podczas wypisu bez dodatkowej analizy wykresów i można je wykorzystać w połączeniu z DRG. Ocenia się w ten sposób, że ciężkość choroby była istotnie związana z długością pobytu i kosztem opieki. W naszej populacji badanej pacjenci o niższym statusie społeczno-ekonomicznym wykazywali gorszą chorobę. Po skorygowaniu o wiek i wynik DRGSCALE, a także DRG, wielkość zaobserwowanych różnic między warstwami społeczno-ekonomicznymi znacznie się zmniejszyła. Jednak statystycznie istotne różnice utrzymywały się w trzech szpitalach. Chociaż możliwe jest, że dostosowanie przy użyciu lepszej miary nasilenia wyeliminowałoby wszystkie różnice, nie znamy lepszej alternatywy dla DRGSCALE do oceny danych klinicznych na podstawie abstraktów wypływu.19, 20 Jedną z interesujących kwestii jest wzajemna zależność między ochroną ubezpieczeniową, statusem socjoekonomicznym i kosztami szpitala. Pacjenci nieubezpieczeni mają zazwyczaj niższy status społeczno-ekonomiczny.21, 22 Jednak w poprzednim badaniu dwoje z nas wykazało, że nieubezpieczeni pacjenci hospitalizowani mają również tendencję do krótszych pobytów w szpitalu. 23 Oba trendy były widoczne w naszych danych. Kiedy kontrolowaliśmy status ubezpieczeniowy (ubezpieczony kontra nieubezpieczony) oraz DRG, stwierdziliśmy, że różnice w długości pobytu pomiędzy wysokimi i niskimi grupami społeczno-ekonomicznymi stały się nieco większe.
Spór o to, czy dostosować stawki szpitalne, by odzwierciedlały opiekę nad biednymi, pochodzi z przyjęcia systemu Medicare. Pierwotne ustawodawstwo federalne nie zawierało postanowień dotyczących takiej dodatkowej płatności. Jednak sekretarz ds. Zdrowia i usług ludzkich otrzymał upoważnienie do dostosowania płatności, odpowiednio, do szpitali, które opiekowały się nieproporcjonalną liczbą ubogich8. Początkowo sekretarz ustalił, że nie było żadnych specjalnych dostosowań, ale w 1986 Kongres uchwalił ustawę w celu zapewnienia płatności uzupełniającej. Płatności kontynuowane są od tego czasu, chociaż nadal trwa spora debata nad ich stosownością i ich wielkością. Obecna formuła płatności ma próg; płatność dodatkowa jest udzielana tylko szpitalom, które opiekują się dużą liczbą osób ubogich. Wiele szpitali, które opiekują się mniejszą, ale wciąż dużą liczbą biednych pacjentów, nie otrzymuje żadnych dodatkowych opłat. Na przykład w naszych gabinetach tylko Brigham i Szpital Kobiecy oraz Szpital Beth Israel otrzymały dodatkową opłatę podczas roku badania. Nasze dane sugerują, że w celu uniknięcia czynników zniechęcających do opiekowania się biednymi, bardziej właściwe może być zapewnienie dodatkowej opłaty wszystkim szpitalom, w oparciu przynajmniej w części o odsetki obsługiwanych pacjentów, którzy mają niższy status społeczno-ekonomiczny.
Jednym z celów tego badania była ocena uogólnienia związku między statusem społeczno-ekonomicznym a wykorzystaniem zasobów w różnych szpitalach. Chociaż nie możemy być pewni, że zaobserwowane wzorce będą widoczne w innych stanach niż Massachusetts, wybraliśmy szpitale w naszym badaniu do reprezentowania szeregu instytucji w odniesieniu do statusu nauczania i lokalizacji. W naszej podstawowej analizie, kiedy dostosowywaliśmy się tylko do DRG, stwierdziliśmy, że trendy są dość spójne w różnych instytucjach
[hasła pokrewne: hi kwas, przewlekłe zapalenie woreczka żółciowego, papka barytowa ]