Amiodaron w porównaniu do Sotalolu do migotania przedsionków ad 6

W grupie leczonej amiodaronem czas do nawrotu migotania przedsionków był dłuższy w podgrupie bez choroby niedokrwiennej serca niż w grupie z chorobą niedokrwienną serca (867 vs 569 dni, p = 0,09). Odpowiednie wartości w grupie sotalolu wykazywały odwrotną tendencję (180 dni w podgrupie bez choroby niedokrwiennej serca i 428 dni w podgrupie z chorobą niedokrwienną serca, P = 0,10). Zmiany w jakości życia i zdolności do ćwiczeń
Tabela 3. Tabela 3. Wpływ ciągłego rytmu zatokowego i utrzymującego się migotania przedsionków na jakość życia i sprawność fizyczną w jednym roku. Tabela 3 przedstawia zmiany w ocenie jakości życia i wydolności wysiłkowej od wartości wyjściowej do rocznej obserwacji u pacjentów pozostających w rytmie zatokowym oraz u pacjentów z przetrwałym migotaniem przedsionków. Wyniki dotyczące funkcjonowania fizycznego, ogólnego stanu zdrowia i funkcjonowania społecznego na SF-36 były istotnie lepsze w grupie w rytmie zatokowym niż w grupie z przetrwałym migotaniem przedsionków, i istniała tendencja do poprawy wyników witalności w pierwszej grupie ( P = 0,08). Różnice w wynikach dla ograniczeń fizycznych, bólu, ograniczeń emocjonalnych i zdrowia psychicznego pomiędzy obiema grupami nie były znaczące. W celu porównania wszystkich trzech randomizowanych grup nie stwierdzono znaczących różnic w wynikach dotyczących jakości życia od wartości wyjściowej do jednego roku, z wyjątkiem zmniejszenia wyniku zdrowia psychicznego w grupie leczonej amiodaronem (p = 0,005 dla porównania z grupy sotalolu i placebo).
Zmniejszenie częstości pracy serca w spoczynku i podczas szczytowych ćwiczeń w ciągu jednego roku było większe u pacjentów, którzy pozostawali w rytmie zatokowym niż u osób z przetrwałym migotaniem przedsionków (p <0,001 dla obu porównań). Nie było wyraźnego związku między wynikami jakości życia a wydolnością wysiłkową.
Zdarzenia niepożądane
Nie było znaczących różnic w częstości występowania zdarzeń niepożądanych wśród badanych grup, z wyjątkiem częstości występowania drobnych epizodów krwawienia, które były istotnie wyższe w grupie przyjmującej amiodaron (8,33 na 100 pacjento-lat obserwacji) niż w grupie sotalolu ( 6,37 na 100 pacjento-lat obserwacji) lub grupa placebo (6,71 na 100 pacjento-lat obserwacji) (P <0,04 dla porównania między trzema grupami). Odpowiednie wartości częstych epizodów krwawienia wynosiły odpowiednio 2,07, 3,10 i 3,97 na 100 pacjento-lat obserwacji (P = 0,86); dla mniejszych uderzeń odpowiednio 1,19, 0,68 i 0,96 na 100 pacjento-lat obserwacji (P = 0,67); a dla dużych udarów odpowiednio 0,87, 2,03 i 0,95 na 100 pacjento-lat obserwacji (P = 0,36). Wystąpiły dwa przypadki niezakończonego zgonem działań niepożądanych w płucach w grupie leczonej amiodaronem i jedna w grupie placebo. Jeden przypadek nietłustych torsades de pointes wystąpił w grupie sotalolu.
Było 13 zgonów (6 nagłych) w grupie amiodaronowej, 15 zgonów (8 nagłych) w grupie sotalolu i 3 zgony (2 nagłe) w grupie placebo. Po skorygowaniu na czas obserwacji (344,08 pacjento-lat w grupie przyjmującej amiodaron, 297,93 w grupie sotalolu i 105,72 w grupie placebo) wskaźniki śmiertelności wynosiły 1,3 w grupie leczonej amiodaronem w porównaniu z grupą placebo (P = 0,19) i 1,8 w grupie sotalolu w porównaniu z grupą placebo (P = 0,11)
[hasła pokrewne: hi kwas, medline odzież medyczna, mechanizm słyszenia ]
[więcej w: kwas paraaminobenzoesowy, kwas aminobenzoesowy, diastazy w moczu ]