Łuszczyca

Łuszczyca, powszechna zapalna choroba skóry, została potraktowana jako cel nowych terapii biologicznych ukierunkowanych na patogenezę. W tym artykule dokonujemy przeglądu genetycznych, klinicznych i patogennych aspektów łuszczycy i omówimy ich implikacje dla nowych terapii. Cechy epidemiologiczne i genetyczne
Chociaż łuszczyca jest powszechną chorobą skóry, jej definicja przez Ferdinanda von Hebra jako odrębna jednostka sięga tylko roku 1841, a szacunkowe jej rozpowszechnienie – około 2 procent, według standardowych podręczników – wynika z zaledwie kilku badań populacyjnych . Być może najbardziej obszerne badania terenowe przeprowadzono na Wyspach Owczych, gdzie stwierdzono, że dotyczy to 2,8 procent mieszkańców.1 Ta częstość występowania jest wyższa niż w Europie Środkowej, gdzie rozpowszechnienie wynosi około 1,5 procent, według bardziej aktualnej analizy .2 Wydaje się również, że czynniki etniczne wpływają na rozpowszechnienie łuszczycy, która nie występuje w żadnym przypadku w populacji Samoa do 12 procent w Arktyce Kasach ye.2 Wpływ czynników etnicznych jest szczególnie widoczny, gdy porównujemy wskaźniki rozpowszechnienia w Stanach Zjednoczonych. Częstość występowania wśród czarnych (0,45 do 0,7 procent) 3 jest znacznie niższa niż w pozostałej części populacji USA (1,4 do 4,6 procent) .4
Liczne badania rodzinne dostarczyły przekonujących dowodów na genetyczną predyspozycję do łuszczycy, chociaż wzorzec dziedziczenia jest wciąż niejasny.5 Choroba rozwija się aż u połowy rodzeństwa osób z łuszczycą, gdy oboje rodzice są dotknięci, ale częstość występowania spada do 16 procent gdy tylko jeden rodzic ma łuszczycę i 8 procent, gdy nie ma wpływu na żadnego z rodziców.6 Współczynnik zgodności dla bliźniąt jednojajowych wynosi około 70 procent, w porównaniu z około 20 procentami dla bliźniąt dwuzygotycznych, co dodatkowo potwierdza koncepcję predyspozycji genetycznych.7 , 8 Aż 71 procent pacjentów z łuszczycą dziecięcą ma pozytywną historię rodzinną.9
W ciągu ostatniej dekady kilka przypuszczalnych loci pod względem genetycznej podatności na tę chorobę zostało zgłoszonych na podstawie badań obejmujących całe genom, ale nie było powszechnej replikacji wyników – problem, który pojawił się również podczas badania innych choroby złożone.10,11 Jednakże, jeden locus w regionie MHC (główny-histokompatybilność-kompleks) na chromosomie 6 został zreplikowany w kilku populacjach12,13 (patrz słowniczek dla definicji terminów). To miejsce, określane jako wrażliwość na łuszczycę (PSORS1), jest uważane za najważniejszą lokację podatności. Na podstawie badań asocjacyjnych trzech ściśle powiązanych alleli podatności (HLA-Cw6,14 HCR * WWCC, 15 i genu S związanego z HLA16), PSORS1 wydaje się być związany z nawet 50 procentami przypadków łuszczycy. Inne loci podatności znajdują się na chromosomach 17q25 (PSORS2), 17 4q34 (PSORS3), 18 1q (PSORS4), 19 3q21 (PSORS5), 20 19p13 (PSORS6), 21 i 1p (PSORS7) .22 Niedawno dodatkowy gen Locus na podatność na łuszczycę został odkryty na chromosomie 17q25.23 To locus, wariant wiążący czynnik wiążący transkrypcję (RUNX1), koduje gen zaangażowany w rozwój komórek krwi, w tym genów układu odpornościowego.
Funkcje kliniczne i histopatologiczne
Rysunek 1
[przypisy: torbiel śródpiersia, sok trzustkowy, pelagra choroba ]
[przypisy: hurtownia tapicerska kielce, papka barytowa, ginekomastia kielce ]