Łuszczyca ad 5

Choroba ta wyraźnie podkreśla patogenetyczne znaczenie komórek T i jednocześnie ilustruje, w jaki sposób postępy w naszym rozumieniu molekularnych mechanizmów immunologicznych mogą zostać przełożone na innowacyjne terapie. Ryc. 3. Ryc. 3. Domniemane odpowiedzi komórek T w patogenezie zmiany łuszczycowej. Aby wytworzyć skórną odpowiedź komórek T, komórki prezentujące antygen (komórki Langerhansa w naskórku) pobierają i przetwarzają autoantygeny i migrują do regionalnych węzłów chłonnych. Tam wchodzą w kontakt z naiwnymi limfocytami T (CD45RA +). W obrębie synapsy immunologicznej (wstawka), interakcje cząsteczkowe prowadzą do aktywacji komórek T.37 Zgodnie z przypuszczalną teorią komórki prezentujące antygen prezentują przetworzony antygen związany z cząsteczkami kompleksu głównego zgodności tkankowej (MHC) z receptorem komórek T (TCR). ). Cząsteczki MHC klasy II prezentują antygen komórkom T CD4 +, podczas gdy cząsteczki MHC klasy I prezentują antygen komórkom T CD8 +. Dodatkowe sygnały są przesyłane poprzez oddziaływania cząsteczek kostymulujących z ich ligandami, takimi jak CD2 z CD58, CD28 z CD80 lub CD86, lub z obydwoma. Ponadto oddziaływania adhezyjne (np. Przez integryny i ich ligandy nadrodziny immunoglobulin) również stabilizują synapsę immunologiczną i przenoszą dodatkowe sygnały. Po sygnałach aktywacyjnych limfocyty T różnicują się do limfocytów T pamięci CD45RO + i eksprymują skórny receptor związany z limfocytami (CLA). Po aktywacji limfocyty T (CD45RO + i CLA +) ponownie wprowadzają krążenie i preferencyjnie wynaczyniają w miejscach skórnego zapalenia. W skórze, napotykając odpowiedni antygen, komórki T wywierają swoje funkcje efektorowe, które obejmują wydzielanie prozapalnych cytokin. Łuszczyca charakteryzuje się chronicznie utrzymującą się odpowiedzią w efektorowych komórkach T. ICAM-1 oznacza międzykomórkową cząsteczkę adhezyjną 1.
Chociaż wiele czynników, które przyczyniają się do powstawania zmian łuszczycowych pozostaje niejasnych, przekonujące dowody wskazują, że pierwotna immunopathogeneza oparta na limfocytach T (Ryc. 3) .30 Odpowiedź łuszczycy na leczenie związkami działającymi na limfocyty, takie jak cyklosporyna , po raz pierwszy opisany do stosowania w łuszczycy w 1979 r., jest wczesnym przykładem38. Niedawno odkryto, że inne związki specyficznie celujące w funkcje komórek T łagodzą łuszczycę. Należą do nich interleukina-2 połączona z obciętą toksyną błoniczą (DAB389IL-2) 39 oraz przeciwciała skierowane przeciwko CD2,40 CD11a, 41, 42 lub, w niektórych przypadkach, CD4.43,44 Ponadto możliwe jest powiązanie łuszczycy – gen wrażliwości PSORS2 z genem zaangażowanym w regulację interleukiny-2.17 Ponadto, łuszczyca może nie nawracać po przeszczepie szpiku kostnego (wykonywana w celu leczenia zaburzeń niezwiązanych z łuszczycą) od zdrowych dawców45 lub może rozwijać się po raz pierwszy po transplantacji szpiku kostnego od dawcy z łuszczycą. 46 Wspomniane powyżej powiązanie łuszczycy z pewnymi allelami MHC – takimi jak HLA-B13, HLA-B17, HLA-Bw57 i HLA-Cw6 – również sugeruje patogenną rolę komórek T.4 W rzeczywistości niektórzy badacze donoszą, że istnieje ograniczone wykorzystanie zmiennych genów receptora komórek T w zmianach łuszczycowych, co oznacza odpowiedzi antygenowe specyficzne dla komórek T. 47 Chociaż patogeniczne znaczenie tej oligoklonalnej ekspansji limfocytów T nie jest en niezbyt jasne, 48 jest możliwe, że brak wykazania oligoklonalności w niektórych przypadkach łuszczycy jest spowodowany, przynajmniej częściowo, kolonizacją zmian łuszczycowych przez bakterie, które produkują superantygen, wyzwalając receptor komórki T bez użycia zmiennego antygenu. miejsca rozpoznawania.49 Ugrywkowa rola superantygenów bakteryjnych w patogenezie łuszczycy jest dobrze ustalona.49 Ponadto podobieństwa sekwencji między paciorkowcami M a ludzkimi keratynami, takimi jak keratyna 17, doprowadziły do hipotezy, że białka keratynocytów działają jako autoantygeny w łuszczycy. .50
Generowanie łuszczycopodobnych zmian skórnych opisano w modelach zwierzęcych, w procesie opartym na dysregulacji limfocytów T bez wcześniejszych nieprawidłowości nabłonkowych.51,52 Ponadto rola limfocytów T jako kluczowych komórek efektorowych jest silnie wspierana przez różne grupy w modelach ksenotransplantacyjnych
[przypisy: mięsień zębaty, pelagra choroba, przewlekłe zapalenie woreczka żółciowego ]
[hasła pokrewne: kwas paraaminobenzoesowy, kwas aminobenzoesowy, diastazy w moczu ]